De Zwitsers hoeven niet in de EU en ook geen euro!

Tags

, , , , , , ,

oorspr. gepost op Nelpuntnl door J. Mager op 04 aug 2016

1043753776

Zwitserland heeft zijn aanvraag van 20 mei 1992 om EU-lid te worden, ingetrokken. Voornaamste struikelblok: de Zwitsers vertikken het om het EU-adagium van vrij verkeer van personen te omhelzen. Momenteel geniet Zwitserland vrijhandel met de EU en kunnen Zwitserse staatsburgers vrij in de Schengen-zone reizen.

/  “Currently, Switzerland enjoys free trade with the bloc, while Swiss citizens enjoy free movement within the Schengen area. Switzerland and the European Union failed to reach consensus on the free movement of people at the recently concluded summer talks on the issue.
Switzerland has until February to implement a 2014 initiative, approved by a national referendum, to put some form of limits on immigration from EU states. This goes against the European Union’s principle of free movement of people in the common market, to which Switzerland adheres. “

Vitaliy en Zwitserland

De Zwitsers zijn erg preuts en terughoudend met het uitdelen van een Zwitsers staatsburgerschap.

Momenteel wonen er ongeveer twee miljoen (2.000.000) buitenlanders in Zwitserland, van wie circa een vierde uit tweede of zelfs derde generatie immigranten bestaat. Deze personen voldoen echter meestal niet aan de ‘inburgerings-kwalificaties’ die worden gesteld door de federale regering en/of de lokale kantons. Vooral het staatsexamen jodelen, richt keer op keer een slachting aan onder de kandidaten.

/ ‘Currently, there are about 2 million foreigners living in Switzerland with almost a quarter of them being second or third generation migrants. But often they fail to meet a list of all integration and naturalization criteria set by the federal government and authorities of local cantons, needed for full Swiss citizenship.’

De Zwitserse Socialistische partij – de tweede partij van het land – heeft een campagne gestart om in Zwitserland woonachtige buitenlanders met een tijdelijke verblijfsvergunning een Zwitsers paspoort te geven. Dit najaar zal een wet daartoe in het parlement worden behandeld, maar een referendum over dit onderwerp kan pas in 2017 of 2018 worden gehouden.

/ ‘This week, on occasion of Swiss National Day on August 1, the Socialist Party, the second largest in the Swiss parliament, launched the campaign to help foreigners living in the country under temporary residency permits to get Swiss passports….

“The bill will be treated by the parliament this autumn. Because it needs a modification of the federal constitution there will be a referendum which could take place in 2017 or 2018,” Michael Sorg said.’

Het kost een paar generaties in Zwitserland wonen – en Zwitserse koeien melken, en foutloos kunnen jodelen terwijl je Zwitserse chocolade eet – alvorens de Zwitsers willen beginnen te overwegen of je een lederhosen en alpenhoedje mag dragen. Tenminste de Zwitserse socialisten bezweren dat ze van goede wil zijn. Het examen jodelen met choclade in de mond moet echter ieder jaar opnieuw worden afgelegd.

/ ‘ “Persons who are born in Switzerland, whose parents have been born in Switzerland and whose grand-parents have lived 20 years or more in Switzerland mostly don’t have any relations to their old ‘home country’ and are perfectly integrated in Switzerland. That is why we want to facilitate the process of naturalization for them, ” the Socialist Party spokesperson said.

Last time the Swiss voted on the easing of its citizenship law for young immigrants in 1994, but then it was rejected.’

Markies Canteclaer_Zwitserleven_2

 

bronnen:

Sputnik International (02.08.2016) : ‘EU Council Receives Note From Switzerland on EU Membership Withdrawal’

Sputnik International (03.08.2016): ‘Swiss Referendum on Immigrants Naturalization Bill to Take Place in 2017 or 2018’

Sputnik International  (05.08.2016): ‘All Swiss Political Parties Support Maintaining Bilateral Contracts With EU’

 

Zwitsers bedanken voor mallemolen

‘Belastingparadijs Panama ligt in Luxemburg en Zwitserland, maar dan vele malen groter en tikkend als een tijdbom’ (19 april 2016)

 

 

Advertisements

De Zorg, zou ons allen een grote zorg moeten zijn

Tags

, , , , , , , , , , , , , ,

jerry mager, oorspronkelijke gepost op
Work In Progress  2014 december 23

‘As money becomes the sole arbiter of status, inferiority and superiority are increasingly defined through the market and what we have to spend. Money enables people to buy a sense of superiority, and it is remarkable how much the experience of luxury, whether in restaurants, in hotels, or on vacation, is advertised in terms of social exclusivity and designed tot appeal to the desire to be made to feel special and to be treated as highly esteemed and valued.
The fault is not, of course, in our desire to be valued by others. Rather, it is in the commercial exploitation, within a framework of ranking and inequality, of the unsatisfied need to be valued, which should be satisfied through genuinely social processes among equals.’
Richard G. Wilkinson (2005:214): The Impact of Inequality

Wilkinson had in zijn rijtje van hotels en restaurants ongetwijfeld ‘ziekenhuizen en zorginstellingen’ opgenomen, indien hij de soap rond de zorgwet van VVD-minister Edith Schippers had mogen meemaken. Op onze groeiende honger naar waardering en als persoon, individu, gezien en bejegend te worden, spelen ook deze politici handig in met het het creeëren van allerhande speciale arrangementen welke de burger het gevoel verschaffen niet als nummer behandeld te worden, maar als een persoon die telt, mits die burger daarvoor betaalt. Dat normale verlangen om als persoon bejegend te worden – aldus Wilkinson – zou normaal gesproken in de dagelijkse omgang met de medemens aan zijn trekken komen. Tegenwoordig moet je er extra voor betalen, zoals je voor bijna alles extra moet betalen. Dat is de truc die marketing heet.

Een kras staaltje van even domme als brutale marketingpolitiek dat in Wilkinsons betoog past, kwam vorig jaar uit de koker van PvdA-minister Jet Bussemaker. Bussemaker bedacht dat studenten die ontevreden waren met het niveau van hun onderwijs een excellentietraject zouden kunnen volgen. Het enige verschil met het traject waarover zij ontevreden waren: de prijs. Het excellentietraject zou alleen duurder worden geprijsd en voor het overige in niets verschillen van het gewraakte traject. Je moet het maar durven, als PvdA-minister nog wel.

Het tekent de soort politici die momenteel achter de knoppen zitten. Dit slaat evenzeer op politici die zich afficheren als ‘loyale oppositie’ als op de doofstomme beroepspolitici die de zogenaamde ‘linkse partijen” runnen. Zij doen helemaal niets tegen het neoliberale geweld, “… each party tends to become more distant from the voters that it purports to represent while at the same time tending to become more closely associated with the alternative protagonists against which it purports to compete.” (Peter Mair, 82-83.)

de zorgcrisis als boemerang
Het tenenkrommende uitruilen en verkwanselen van de inkomensafhankelijk zorgpremie en strafbaarstelling van illegaal verblijf in Nederland door Diederik Samsom (PvdA) en Mark Rutte (VVD) tijdens de kabinetsformatie, zoals door Derk Stokmans (215-224) beschreven, komt met het gedoe over de zorgwet als een boemerang bij deze curieuze coalitieregering terug. Vooral PvdA-voorman Samsom opereert in strijd met de opvattingen, de waarden en normen van de meesten van zijn partijgenoten en kiezers. Van deze VVD-politici kun je verwachten dat ze kozen en kiezen voor het directe eigenbelang. Tenslotte hebben deze neoliberalen niet zozeer een ideologie en nauwelijks een moreel kompas, maar hooguit een ad-hoc-business plan: alles ‘vermarktbaar’ maken, of dat nou kan of niet.
Dat business plan heeft deze VVD tot dusver met medewerking van de zogenaamde sociaaldemocraten van deze PvdA kunnen verwezenlijken, want deze PvdA heeft helemaal niets. Geen ideologische veren, geen morele richtsnoer en niet eens een business plan! Slechts een gapende leegte, the void, le néant, das nichtende Nichts.
Daarom zwalkt dit PvdA-bestuur stuurloos rond, daarom zijn de PvdA-bobo’s achter de knoppen als de dood voor kritische geluiden uit eigen gelederen en daarom hebben ze de PvdA’ers die nog over enige fantasie en denkvermogen beschikken (bijvoorbeeld een Paul Kalma en Ruud Koole) buiten spel gezet en is de club een weerloze prooi voor de neoliberalen. Die bieden tenminste nog de illusie van enig houvast en de schijnzekerheid van te weten waar ze heen willen. Tenslotte is hakken met de botte bijl ook een bezigheid, en veel makkelijker dan ‘de boel bij elkaar houden’.
De stroopsmerende media, die om hun omzet moeten denken en die de Rijksvoorlichters te vriend moeten houden vanwege het aanleveren van kopij, breien er altijd wel iets moois van. Ook hier bevestigt de uitzondering natuurlijk de regel.

Het gekrakeel en getouwtrek rond de zogenaamde ‘vrije artsenkeuze’ is slechts het topje van de ijsberg. Het heeft echter nog explicieter dan al was, opnieuw twee essentiële zaken aan het licht gebracht: 1) alles kan gekocht worden, óók vrije keuze, 2) het parlement wordt, als het aan deze coalitie ligt, buiten spel gezet wanneer het gaat om het streven van de totale commodificatie van onze leefwereld. De VVD dreigt met een Algemene Maatregel van Bestuur om zijn zin door te zetten. Alles is verhandelbaar op een zogenaamde vrije markt, ook vrije keuze heeft een prijskaartje.

Collignon Kerst2014

bizarre uitruil
Dat het niet pluis was met dit huwelijk tussen PvdA en VVD werd al duidelijk door de manier waarop Rutte en Samsom bij de formatie te werk gingen: middels uitruil van programmapunten. Alsof politieke standpunten en overtuigingen zich laten uitruilen als dingen, commodities. Zowel de inkomensafhankelijk zorgpremie als de strafbaarstelling van illegaliteit, draaien om de waarden: solidariteit en compassie – in feite een eeneiige teweeling, twee kanten van dezelfde medaille – maar niet minder om inlevingsvermogen (empathie) en welbegrepen eigenbelang.
Noch Samsom noch Rutte hadden het benul de twee gewraakte programmapunten onder die gezamenlijke noemer te brengen, adequaat te framen. Diezelfde kernwaarden zijn in het geding bij de inmiddels gepasseerde Woonwet van VVD’er Stef Blok en bij de op stapel staande Wet werk en zekerheid (per 15 juli 2015 van kracht) waarvoor PvdA’er Lodewijk Asscher tekent.

useful idiots
De desoriëntatie van de PvdA direct na de verkiezingen – de partij kreeg onverwacht veel zetels – vormde de eerste aanwijzing dat deze bobo’s politiek niet bijster bij de hand zijn. Immers: Samsom liet het initiatief bij de eerste formatie-aftasting aanvankelijk volledig aan Rutte, zonder – let wel: zonder! – dat daar een briljant plan achter stak. Hij had Rutte en de ‘loyale oppositie’ (brrrrrr … de druiloren!) ook bewust een valse start kunnen laten maken, om daarná de verongelijkte maagd te spelen en zijn prijs voor meedoen te bedingen. Niks van dat alles. Samsom sprong er alsnog met veel tam-tam in, elleboogde zich aan de onderhandelingstafel, maar had zich al onvergeeflijk amateuristisch in de kaart laten kijken. Het slopen van de PvdA kon beginnen en het afbreken van de institutionele beschermingsconstructies en maatschappelijke buffers werd in verhoogd tempo ter hand genomen. Hoe meer PvdA daar betrokken bij wordt, hoe liever het de VVD is. De collaborerende PvdA’ers weten drommels goed waartoe zij zich lenen, wat er aan de hand is, aan welke kant hun boterham is belegd en wie er voor de dikke laag boter zorgen.
De andere zogenaamde links-progressieve clubjes als Groen Links en de SP zijn geen haar beter. Die houden zich afzijdig en schijndood; zij rekenen er op straks slapende rijk te zijn geworden. Af en toe schieten ze met veel tam-tam een losse flodder af, maar serieus worden ze nooit.

privatiseringsverdriet
De hilarische farce van het pseudo-privatiseren van Nederland is dat het hoofdzakelijk dient om het de gisse graaiers nog makkelijker te maken middels legale constructies en officiële aanstellingen (pseudo-privatisering = overheids-nepotisme) een steeds groter deel van de koek naar zich toe te trekken. Lid worden van een politieke club is vandaag de dag voor submiddelmatige minkukels de zekerste weg naar gemakkelijk geld.

Als het op slopen aankomt, beschikken deze neoliberalen over een animale vitaliteit en een onstuitbare atavistische drang. Uiterst primitief, maar het werkt. Zeker met zo’n besluiteloze bleke bedgenoot als deze PvdA.
De PvdA – dat wil zeggen diegenen die het in de partij voor het zeggen hebben – liet zich misschien te opvallend onnozel voor het neoliberale karretje spannen. Je moet wel heel erg simpel en naïef zijn om niet door te hebben wat er aan de hand is. Het kan natuurlijk zijn dat Samsom en Spekman bruikbare simpelaars (useful idiots) zijn, maar álle PvdA-Kamerleden en ministers …. ?! Dat lijkt me kras.
Zou Kamerlid Désirée Bonis werkelijk de enige zijn geweest die doorhad dat de PvdA gewoon het neoliberale programma uitvoert? De rest koos dus ongegeneerd voor de eigen carrière, maar daar mag op deze wijze absoluut niet over worden geschreven. Het officiële discours vereist nog steeds dat alle journalisten met een stalen smoel ‘geloven’ dat je de politiek ingaat om het Land en het Algemeen Belang te dienen en zo moet er ook ijzerenheinig over politici geschreven en bericht worden, das groβe Als-ob. De meute, de kudde, het klootjesvolk alias stemvee, laat zich dat merkwaardig genoeg nog steeds wijsmaken, dus men krijgt de regering die men verdient.

de Zorg en onze zorgen
De zorg zou ons allen een grote Zorg moeten zijn. Je hoeft maar naar de banale jingles te luisteren waarmee zorgverzekeraars ongeremd en schaamteloos hun ‘producten’ aanprijzen, om te snappen dat het zorgelijk is gesteld met onze Zorg.
De ‘vrije artsenkeuze’ waarop de poppenkast van ‘de zorgcrisis’ wordt toegespitst (een prijsverschil tussen restitutie- en naturapolis), is slechts een afgeleide. Hoewel ook hier een belangrijke tweedeling aan de orde is, namelijk die tussen premiebetalers en patiënten. Deze wordt nodeloos aangescherpt door commodificatie en monetarisatie. Net zoals Samsom en zijn kornuiten destijds solidariteit met de medemens (de Vreemde, de Ander) opofferden om de neoliberale coalitiepartner zijn overwinning van het onmiddellijke eigenbelang te laten botvieren, evenzo zijn de PvdA parlementariërs nu daartoe bereid middels deze VVD-zorgwet. Op drie PvdA-senatoren na. Het schrijnendste om te zien is het onbenul dat aan de basis ligt van de onmacht, het onvermogen, om primitief en kinderlijk gekibbel omwille van geld, naar een hoger (moreel en abstractie-) niveau te tillen. Dat zou geld niet on-belangrijk maken, alleen niet hét belangrijkste.

Enkele belangrijke punten in deze soap rond deze zorgwet en ‘de vrije artsenkeuze’ worden op een rijtje gezet door Evelien Tonkens en Rentsje de Gruyter in twee recente artikelen die in pdf op internet zijn te lezen.

hogere statusgroepen, ondervertegenwoordigd in de politiek?
Interessant is in dit verband een WRR-rapport uit 2014: Hoe ongelijk is Nederland? Een verkenning van de ontwikkeling en gevolgen van economische ongelijkheid. Met name Hoofdstuk 6: Politieke en sociale gevolgen van inkomensongelijkheid (pp.113-132) door Herman van de Werfhorst, brengt opvallende dingen aan het licht.

De verrassendste bevinding is, dat juist onder burgers met een hoge statuspositie het vertrouwen in parlement en rechtssysteem afneemt naarmate de inkomensongelijkheid toeneemt. Logische gevolgtrekking uit deze bevinding: in het huidige kabinet, de Tweede Kamer en bij de diverse politieke-partijbesturen zitten blijkbaar bar weinig personen die tot de hogere statusgroepen gerekend kunnen worden. Voorwaar, een beklemmende gedachte, maar de praktijk bevestigt de bevindigen van het WRR-rapport. Rutte en Schippers crisis

Van de Werfhorst schrijft op bladzijde 102-122: “Dit is een belangrijke bevinding, omdat het helder maakt dat psychosociale factoren relevant zijn in de verklaring waarom inkomensongelijkheid de sociale cohesie beïnvloedt. Zouden hulpbronnen de verklaring vormen, dan zou de ‘bovenkant’ van de samenleving minder worden beïnvloed door een toenemende ongelijkheid dan de ‘onderkant’. Immers, in meer ongelijke landen zijn de hulpbronnen eerder en ruimer voorhanden voor de hogere statusgroepen dan in meer egalitaire landen.”
Op bladzijde 119 staat: “Mensen maken zich druk over de veranderende ongelijkheid. Voor de discussie vandaag de dag is dit van belang omdat het streven naar een grotere mate van economische gelijkheid onderdeel is van veel hedendaagse politieke discussies, in Nederland en daarbuiten. Het vraagstuk van de onevenredige vertegenwoordiging raakt meer direct aan de legitimiteit van de democratische rechtsstaat dan persoonlijke opvattingen over hoeveel ongelijkheid acceptabel is. Echter, wanneer de roep om herverdeling groter wordt naarmate de inkomensongelijkheid toeneemt, ontstaat mogelijk een kloof tussen populaire opvattingen en politieke besluitvorming. Juist omdat deelname aan de politiek onder de bevolking ongelijk is verdeeld, kan een dergelijke kloof blijven bestaan omdat de roep om herverdeling zich niet vertaalt in stellingnames in de politieke arena.”

Van de Werfhorst formuleert het wat hermetisch, maar het staat er wel degelijk: mensen met een hoge sociaal-psychologische status zijn zich ervan bewust dat grote en groeiende maatschappelijk ongelijkheid – op den duur – ook hen zal treffen. Niemand is gebaat bij een groeiende kloof tussen ‘arm’ en ‘rijk’.
Dus het is blijkbaar niet zo dat de weldenkende en goed-opgeleide burger erop uit is om met hebbe-hebbe-ikke-ikke hoog in het vaandel, naar zich toe te graaien wat zij of hij maar kan. Die weldenkende burger verlangt van zijn overheid dat die paal en perk stelt aan te grote ongelijkheid, zonder per se alles plat te slaan via absurdistische nivelleringen. Lees het na in het WRR-rapport.

Van de Werfhorsts bevindingen hebben voor mij een positieve en een negatieve kant. Positief is dat veel Nederlanders met een hoge statuspositie blijkbaar inzien en beseffen dat een toenemende (economische) ongelijkheid ook niet in hun belang is. [Denk aan de bevindingen van Thomas Piketty] Dat besef legitimeert hun hoge psychosociale status en het betekent dat de grootheid “psychosociale status”: juist is gedefinieerd, effectief is vertaald (geoperationaliseerd) naar terzake indicatoren en vervolgens correct is gemeten, kortom: de meting is valide en betrouwbaar. Negatief echter is het gegeven dat juist het Nederlandse politieke establishment niet aanvoelt wat de burger-kiezer wil en dat blijkbaar – en dit vind ik zo mogelijk verontrustender – Nederlanders met een hoge psychosociale status sterk zijn ondervertegenwoordigd in de verzameling individuen die het huidige politieke establishment vormen en achter de knoppen zitten. Ondervertegenwoordigd gelieve men als understatement te lezen, want op een enkeling na, maakt niemand van de beroepspolitici onder Haagse kaasstolp zich noemenswaardig druk om het uit elkaar groeien van arm en rijk, kansarmen en kansrijken in Nederland.

“[C]itizens withdraw from parties and a conventional politics that no longer seem to be part of their own world: traditional politics is seen less and less as something that belongs to the citizens or to the society, more and more as something done by politicians.
Citizens change form participants into spectators, while the elites win more and more space in which to pursue their own particular interests.”
Peter Mair (2013:98): Ruling the Void

Ook zogenaamde linkse politici houden zich muisstil en schijndood (tenslotte hebben ze een veilige en vetbetaalde baan) terwijl de politieke lijkenpikkers onder het etiket “de loyale oppositie” afzonderlijke dealtjes met de coalitieregering bedisselen, waarvan het nog maar de vraag is of dat kleffe en kortzichtige handjeklap voor hun kiezers wel zo voordelig zal uitpakken. Zij verkwanselen het algemeen belang regelmatig en zeer opportunistisch voor dertig zilverlingen of minder.
Helaas bieden onze media zelden tot nooit samenhangende Grote Verhalen waarin verbanden duidelijk worden (ze mogen geen “stemming maken” zo luidt de smoes, behalve wanneer het om een inkomensafhankelijke zorg premie gaat! – lees dit laatste na bij Derk Stokmans) en zijn ze vooral gebrand op het presenteren van losstaande brokken sensatie en, natuurlijk, veel fun.
De afstand tussen het politiek-bestuurlijke establishment en de burger is aanzienlijk en groeit gestaag. Dat is geen opwekkende constatering. [Zie hierover o.a. ook Peter Mair (2013): Ruling the Void – in dit kader met name pp. 82-83]

Dit bevestigt het voortschrijdend inzicht dat ons huidige kiessysteem niet optimaal werkt; je krijgt er niet de juiste personen mee op het pluche en achter de knoppen.

het hemd is nader dan de rok
Het gedoe rond de invoering de zorgwet maakt meer publieke emotie los dan bijvoorbeeld de Woonwet van VVD’er Stef Blok en zelfs de Wet werk en zekerheid van PvdA’er Asscher. Dat komt ongetwijfeld omdat medische zorg ons allen direct raakt en in zware gevallen zelfs voor grootverdieners als Kamerleden (100.000 euri per jaar) en Ministers (140.000 euri per jaar) onbetaalbaar is geworden.
Niet iedereen huurt een woning van een verzelfstandigde woningcorporatie (ooit een Kamerlid of Minister in zo’n huis gezien?) en is overgeleverd aan het management daarvan, niet iedereen hoeft gebruik te maken van het openbaar vervoer, niet iedereen is meer afhankelijk van inkomsten uit arbeid (twee kabinetten uitzitten en daarna bijvoorbeeld enkele termijnen op een gematste baan” in Europa” en je bent binnen), maar iedereen kan per direct ziek worden en bij ieder van ons kan morgen kanker in een of andere vorm worden geconstateerd. Over ons onderwijs en de vernieling van de rest van ons publieke domein (de spoorwegen, de openbare bibliotheken) heb ik het maar niet meer.

Wat brengt 2015? Niet minder of betere markt, zo valt te vrezen. Betere politici wensen, staat inmiddels gelijk aan: het onmogelijke verlangen.

Literatuur:

Peter Mair (2013): Ruling the Void: The Hollowing of Western Democracy / New York – London: Verso

Derk Stokmans (2013): Straatcoach en strateeg: De opkomst van Diederik Samsom / Amsterdam: Prometheus – Bert Bakker

Richard G. Wilkinson (2005): The Impact of Inequality: How to make sick societies healthier / London & New York: Routledge

Evelien Tonkens: Tijd voor een links antwoord op marktwerking in de zorg & Rentsje de Gruyter: Winnaars en verliezers van het nieuwe zorgstelsel / in S&D, 2014, nr. 6, van de Wiardi Beckman Stichting

WRR-rapport 2014 – Hoe ongelijk is Nederland? / Den Haag/Amsterdam: Amsterdam University Press

Bas Heijne: Schoonheidsprijs

Youp van ‘t Hek: To see or not to see

Work In Progress

 

 

VVD-premier Rutte niet afluisterwaardig … ach jeee ….

Tags

, ,

Rutte: ‘Geen aanwijzingen dat ik word afgeluisterd’

Bewerkt door: redactie – Volkskrant 24/10/13, 14:59 − bron: ANP

http://www.volkskrant.nl/vk/nl/11698/Kabinet-Rutte-II/article/detail/3532565/2013/10/24/Rutte-Geen-aanwijzingen-dat-ik-word-afgeluisterd.dhtml

Rutte, niet afgeluisterd

© anp. Premier Rutte tijdens de wekelijkse persconferentie, vorige week vrijdag.

Minister-president Mark Rutte heeft geen aanwijzingen dat hij wordt afgeluisterd. Dat zei hij donderdag in Brussel na onthullingen dat de Duitse bondskanselier Angela Merkel mogelijk door de Amerikanen wordt afgeluisterd. ‘Ik weet niet zeker of ik word afgeluisterd, maar ik heb geen aanwijzingen’, aldus de premier.

Rutte, niet afgeluisterd - 2

Democratie om mee te pokeren: what’s the deal!?

Tags

, , , , , , , , , ,

“Met de democratie speel je geen poker”
column Hans Goslinga – Trouw 20/10/13, 07:00

huzinga Homo Ludens met pokersstenen  versie 1( ………..)
“De historicus Johan Huizinga onderscheidde in een essay uit 1935 over onze volksaard drie temperamenten in het politieke leven: behoud, hervorming en radicaliteit. De radicaal of revolutionair was in zijn ogen de mens die de onvolmaaktheid van de wereld niet kan dragen: het moet volstrekt anders worden en wel terstond. Volgens Huizinga was het logisch dat de behoudende en hervormingsgezinde krachten, als het nodig was, zouden samengaan tegen de radicalen.

De strekkingen van behoud en hervorming hebben immers grondslagen gemeen, schreef hij, die ontbreken in het extremisme. Zij gaan beide uit van geleidelijke ontwikkeling, waarbij de een de erfelijkheid accentueert, de ander de verandering. Het is een waarneming, die het bekritiseerde samengaan van de oude ideologische tegenpolen VVD en PvdA ineens verklaart en als verbond tegen de radicale flanken logisch en geloofwaardig maakt. Zeker nu die flanken het parlementaire debat minachten.” ( ……………… )

New Deal Cartoon - 70 procenthuizinga klompen om de nek, tekst over deal

Reactie door jerry mager (21/10/13, 17:54)

Zou Johan Huizinga anno 2013 dezelfde temperamenten onderscheiden als hij in 1935 meende te ontwaren? Zou Huizinga nu nog een Nederlandse volksaard dúrven of kúnnen ontwaren?! Zou hij zich daaraan wagen? Ik betwijfel het zeer, zeker gezien Huizinga’s ervaringen met de “historische ervaring” zoals hij die beschreef. Daarentegen pokert Huizinga er in zijn “Homo Ludens” lustig op los. We houden toch maar liever het schuurtje bij het huisje, vind ik.

* * *

Link column Hans Goslingawww.trouw.nl/tr/nl/6869/Hans-Goslinga/article/detail/3529973/2013/10/20/Met-de-democratie-speel-je-geen-poker.dhtml
Hans Goslinga – http://nl.wikipedia.org/wiki/Hans_Goslinga

samsom-en-rutte-snijden-worst, tekst - good deal

Hoe de PvdA zich laat bedotten en gebruiken door coalitiegenoot VVD

Tags

, , , , , , , , , , , , , , , ,

Schaliegasrapport is onwetenschappelijk
door: Jan Rotmans (hoogleraar transitiemanagement Erasmus Universiteit Rotterdam)
in Trouw 29/08/13, 10:30

gepost op Stiene Deboer / 30 augustus 2013

# Verkorte versie van artikel in TROUW

Ingenieursbureaus Witteveen & Bos, Aracadis en Fugro hebben een overzicht gemaakt van de (vooral internationale) wetenschappelijke literatuur over schaliegas. Hun rapport is een vertaalslag naar de Nederlandse situatie en een interpretatie van de risico’s. Op alle drie aspecten van het rapport valt wetenschappelijk gezien het nodige af te dingen.
Om te beginnen: de gebruikte literatuur is onvolledig en zeer selectief. Belangrijke Europese en Amerikaanse studies naar schadelijke milieu- effecten van schaliegas worden niet genoemd. Wel wordt bovenmatig vaak verwezen naar literatuur uit de gas- en olie-industrie zelf, zoals onderzoek van Shell, NAM, Cuadrilla. Ruim driekwart van de bronnen is pro-schaliegas. Dit vormt samen beslist geen adequate afspiegeling van de beschikbare literatuur.
Ook de vertaalslag naar de Nederlandse situatie is zeer gebrekkig. Als er schadelijke effecten zijn aangetoond in het buitenland, wordt steevast aangegeven dat dit niet voor Nederland hoeft te gelden. Illustratief is het voorbeeld van het vrijkomen van radioactief materiaal dat in Duitsland en de VS bij de winning van schaliegas terugstroomde via afvalwater. Het rapport noemt dit niet representatief voor Nederland. Merkwaardig is echter, dat als er geen internationale bronnen bekend zijn over mogelijke schadelijke effecten, wel wordt aangenomen dat dit voor Nederland in elk geval geen probleem vormt. ( )

Risico’s gebagatelliseerd
( ) De achilleshiel van het rapport is de interpretatie van de onzekerheden en risico’s van schaliegaswinning. Opvallend is dat het begrip ‘onzekerheid’ vrijwel geen aandacht krijgt. Het komt slechts 1 keer voor in het rapport. Dit is methodologisch niet te verdedigen, omdat het hele schaliegasdebat draait om een inschatting van onzekerheden, in data, bronnen, effecten.

Wat betreft de risico-inschattingen: dat is het zwakste deel van de studie. Wie accuraat leest, ziet een duidelijk patroon. De risico’s worden stelselmatig gebagatelliseerd. Enerzijds door adjectieven te gebruiken als ‘onwaarschijnlijk, miniem, minimaal, nihil, zeer klein’. Waar in de achtergrondbijlagen aanzienlijk meer nuances worden aangebracht, verdwijnen die consequent in het hoofdrapport. ( )

Het mooiste voorbeeld van hoe onwetenschappelijk met risico’s wordt omgegaan, is de inschatting van risico’s van grondwatervervuiling. Dit risico is significant hoger dan bij conventionele aardgaswinning (door het ‘fracken’ en door het grote aantal benodigde putten). Essentieel is welke chemicaliën worden gebruikt bij het ‘fracken’. Dit kunnen bij elke proefboring en elke locatie weer andere toxische, corrosieve, kankerverwekkende en radio-actieve stoffen zijn, zoals benzeen, kwik, arseen en radon. Die kunnen in het grond- en oppervlaktewater terechtkomen.

Menselijke fouten
In het rapport wordt hier nogal mistig over gedaan, met versluierend taalgebruik: zo spreekt men consequent van ‘hulpstoffen’ in plaats van schadelijke chemicaliën. De risico’s op grondwatervervuiling zelf worden niet expliciet geclassificeerd, laat staan gekwantificeerd. ( )
Voor de twee oorzaken die het rapport noemt van mogelijke grondwatervervuiling, reikt men direct de oplossing aan. Menselijke fouten kunnen worden beperkt door goede training en adequaat toezicht, technische fouten kunnen geminimaliseerd door goede monitoring.
En nu komt het: door het minimaliseren van menselijke en technische fouten worden de risico’s op grondwaterverontreiniging ‘beheersbaar’. Op deze wijze, door menselijk en technisch feilen weg te rationaliseren, is elk risico van welke activiteit dan ook, beheersbaar.
De wetenschappelijke grondslag ontbreekt hier echter volledig. Daarmee wordt de bodem weggeslagen onder de hoofdconclusie van het rapport dat de ‘risico’s van schaliegaswinning beheersbaar zijn’.

REACTIES

jerry mager (29/08/13)

Beheersbare risico’s, minimaal beheersbare risico’s wegen niet op tegen de maximaal beheersbare en dan hebben we de optimaal en marginaal beheersbare nog niet meegeteld. ‘Menselijke fouten kunnen worden beperkt door goede training en adequaat toezicht, technische fouten kunnen geminimaliseerd door goede monitoring’. En de fouten in de schepping des Heren, hoe pakt u die aan? God op bijscholingscursus. Ontzagwekkend, wat een slimme spitsvondelingen. Vast bijbeunende spin doctors uit het Haagse.

jerry mager 1/3 (30/08/13)

VVD’er Kamp en zijn politieke merk spelen het spelletje in ieder geval slimmer dan de PvdA. Eerst poneer je miljardenbezuinigingen waarvan de noodzaak zeer kwestieus is, dan laat je de PvdA de pensioenen van onze ‘grijze schaduwen'[HCSS-rapport] inpikken, de grenzen willen sluiten tegen oost-europeanen, plus je zet schaliegas in om de kwestieuze bezuinigingen eventueel te verzachten. Bij de PvdA verlaten de bonafide ratten het schip al bij Bosjes en kroonprins Asscher wordt meteen afgebladderd

jerry mager 2/3 (30/08/13)

De brief van Kamp aan de Tweede Kamer, d.d. 26 augustus 2013 / DGETM-EM / 13125938, moet u lezen. Hij begint met het onder een noemer brengen van aardgas en schaliegas. De rest is ook slim geformuleerd: “De … gasvoorraad, zoals die we nu kennen, is eindig. We verwachten echter dat het Nederlandse gasverbruik tot ver na 2020 op het huidige niveau van ca. 45 miljard m3 per jaar zal blijven liggen.” Verbruik wordt wel, voorraad niet gedateerd, enz. De brief wemelt van zulke kan-fri-kan-do passages.

jerry mager 3/3 (30/08/13)

Bij het downloaden van het betreffende rapport van de site van EZ stuitte ik op het pikante gegeven – ik heb de politieke koehandel al lang niet meer gevolgd – dat PvdA’er Sharon Dijksma staatssecretaris EZ is. Ik schat in dat Henk Kamp aan haar geen kind zal hebben, dus wordt het boeiend om te volgen of en hoe de VVD de PvdA ook hier een maximale loer draait. Op deze wijze is toch nog iets leuks uit de naargeestigheid te peuren. Benieuwd hoe de PvdA ooit zal ontwaken, indien zulks al gebeurt.

Europa heeft Groot-Brittannië nodig

Tags

, , , , , , , , , ,

De nuttige luis in de pels
door Ian Buruma in De Standaard van vrijdag 08 februari 2013

Wordt in Groot-Brittannië mogelijk de vraag gesteld of de Britten wel tot Europa willen behoren, dan klinkt ook in Europa de vraag of ze de Britten er wel bij willen. Ian Buruma knikt alvast van wel: de kritiek van over het Kanaal is een broodnodige vertolking van de weerstand tegen de EU-planners.

# ingekorte versie – zie DS voor volledige tekst

Veel mensen in het Verenigd Koninkrijk vinden dat hun land de Europese Unie nergens voor nodig heeft. Leden van de UK Independence Party en ook een heleboel eurosceptische Conservatieven denken zelfs dat Groot-Brittannië het op eigen houtje beter zou doen. Zij dromen van Groot-Brittannië als een soort Singapore van het Westen, een commercieel machtscentrum dat uit de Londense City zou worden bestuurd.
( )
Wil Europa de Britten wel?
Maar er is ook een andere vraag: hoeveel Europeanen willen dat Groot-Brittannië in de EU blijft? Het antwoord hangt gedeeltelijk af van de nationaliteit. De kleinere noordelijke landen, zoals Nederland, hebben Groot-Brittannië altijd bij de club gewild. Zonder de Britten zouden ze immers naar de pijpen van Frankrijk en nog meer naar die van Duitsland moeten dansen. Maar naarmate de herinnering aan de Tweede Wereldoorlog vervaagt, voelen meer en meer mensen in Nederland en Scandinavië zich behaaglijk onder de machtige Duitse vleugels. Toch zou Duitsland zelf zijn Britse partner liefst behouden, om niet alleen te staan tegen de landen van de Middellandse Zee. Cultuur blijft belangrijk. En de Duitsers hebben veel met de Britten gemeen, meer dan met de Grieken of zelfs de Italianen. ( )
Maar cultuur en nationaliteit of zelfs gaullistisch chauvinisme kunnen niet alles verklaren. De pro- of anti-Britse gevoelens in Europa hebben een sterke politieke dimensie. De Fransen die verklaarden dat ze Groot-Brittannië graag uit de EU zouden zien vertrekken, waren grotendeels links, terwijl veel mensen die het tegendeel vonden veeleer rechts waren. Het waarom is niet helemaal duidelijk, maar heeft waarschijnlijk te maken met het feit dat je aan de rechterzijde ook neoliberalen vindt, die de Britse visie op de bedrijfswereld en de vrije handel delen.

Het eenheidsideaal van Monnet
Zoals al hun geestesgenoten zijn de Franse linksen voorstanders van een grote mate van staatscontrole over de economie en van technocratische in plaats van liberale oplossingen voor sociale en economische problemen. ()Monnet en de andere Europese technocraten waren geen tegenstanders van democratie maar leken er in hun ijver om de natiestaten van Europa te verenigen vaak weinig oog voor te hebben. De Eurocraten wisten wat het beste was voor de burgers van Europa. Ze wisten wat er moest gebeuren. Te veel publiek debat, te veel inmenging van de burgers en hun politieke vertegenwoordigers, dat zou alles alleen maar vertragen. Vandaar de typische EU-taal over ‘niet te stoppen treinen’ en ‘onomkeerbare beslissingen’. De burgers worden niet verondersteld de wijsheid van de grote planners in twijfel te trekken.
( )
Zandkorrel in de EU-machine
Toch zou het fout zijn de Britse twijfels over het Europese eenheidsstreven te negeren. ()De Britse weerstand tegen grootse Europese plannen is de democratische zandkorrel in een machinerie die – met de beste bedoelingen- autoritair zou kunnen worden. Hij moet het noodzakelijke tegengewicht vormen voor het utopisme van de technocraten.( ) Daarom heeft Europa het Verenigd Koninkrijk nodig: niet als een offshore financieel en handelscentrum, maar als een lastige, kritische en koppig democratische partner.

* * *

Wie is Ian Buruma? Doceert democratie, mensenrechten en journalistiek aan Bard College.

Wat beweert Buruma? De Britse twijfels hebben hun nut. Het doet de democratie geen kwaad dat af en toe iemand dwars op de sporen gaat liggen van de ‘onstopbare trein’ Europa.

REACTIES

Op 08 februari 2013, zei Jerry Mager :

Zand in de raderen is geen bijster constructieve rol. Typerend voor het project Europa, deze functieomschrijving. De keuze die IB biedt lijkt op een keuze tussen drie soorten muziek: Brits, Duits of Frans pijpen – de Schotse doedelzak blijft buiten gehoor, hoewel daar toch de meeste pijpen mee gemoeid zijn. Wie garandeert dat Britse Eurocraten minder Eurocratisch zullen worden dan die andere landslui? Hun ingebakken xenofobie, chauvinisme en aangeboren nationalisme misschien? Zijn dat begerenswaardige eigenschappen om een Europa mee te stichten? Eurocratisch op z’n Brits, maar vooral Eurocratisch, want zodra de lui in Brussel zitten, of daaruit hun (lucratieve) inkomens hoofdzakelijk trekken, zijn ze “Europeaan”, ongeacht hun herkomst. Buruma’s speculaties over de respectieve volksaarden zijn onderhoudend om te lezen, maar ik houd het vooralsnog op eigenbelang en hebzucht als universele motivatie. Ik ben vóór Europa, but easy does it, doucement und immer mit der Ruhe, dozo arrigato.

Op 08 februari 2013, zei Jerry Mager:

P.S. De spoor-metafoor wint almaar aan actualiteit en prangend belang, gezien de ‘ontsporingen’ in België en Nederland waar het onze sporen betreft – en niet alleen onze spoorwegen. Ooit deed een anecdote opgeld over een Brits persoon die zelfmoord wilde plegen door zich aan een Britse spoorrails vast te ketenen. De clou was dat ze inderdaad omkwam, maar van honger, want er kwam geen trein voorbij. Met die voortdenderende Eurotrein (elke maand van Straatsburg naar Brussel en vice versa, tegen absurde kosten, dat motiveert óók! ) moeten we uitkijken dat we niet geheel ongewild aan dat naargeestige spoor vastgeketend raken. British Rail verdient dan inderdaad de voorkeur. Voor hoe lang nog, want Nederlandse NS-managers zijn naar verluidt al koortsachtig actief op die ‘markt’. Laat ze toch in vredesnaam eerst thuis eens alles op de rails krijgen, hebben en houden.

Op 08 februari 2013 omstreeks 08:20, zei Eddy Verhaeghe:

Buruma slaat nagels met koppen. Er moet dringend wat gedaan aan de democratische legitimatie van het Europese bouwwerk (de Europeanen moeten meer betrokken worden bij de besluitvorming, ev. via referenda). Er moet dringend nagedacht worden over de manier waarop aan de verbreding (denk o.a. aan de toetreding van nieuwe lidstaten) & de verdieping (zie o.a de ondoordachte invoering van de €) van de EU gewerkt wordt. Het utopisme van Europese politici en het Europese technocratische & bureaucratische apparaat zijn o.a. mede zoniet de hoofdoorzaken van het debacle met de €. Er moet opgehouden worden met het de bevolking schrik aanjagen als een of ander nieuwe stap ‘voorwaarts’ niet willens nillens aanvaard wordt. Zelfs het einde van de € hoeft niet het einde van de EU te worden. Last but not least kan het niet dat wie voor Europa werkt dat quasi belastingsvrij & aan hogere weddes dan in vergelijkbare functies kan doen. Europese Mandarijnen & apparatchiks zijn maar burgers zoals wij.

Op 08 februari 2013 omstreeks 10:41, zei Gilbert Haelewyn:

Wanneer politici niet in staat zijn om bepaalde toestanden in te schatten,ondanks ze een leger van adviseurs tot hun beschikking hebben,hoe wilt u dan,dat een gewone burger langs een referendum zegt,welke beslissingen er dienen genomen worden.Niet iedereen is een fiscaal of sociaal specialist.Bij een referendum zullen er voor-en tegenstanders zijn,dikwijls naargelang hun eigen positie.Die zullen dan van uit hun machtspositie de gewone burger bewerken met ‘populistische’ slogans.

Op de rem gaan staan

Tags

, , , , ,

Dat Bart De Wever geen homo-T-shirt aan de Antwerpse loketten wil, was voorpaginanieuws in onze weekendkrant. Ten onrechte, meent Tom Naegels in De Standaard van woe. 06 februari 2013.

# Ingekort – zie DS voor volledige tekst
( ) ( ) Afgelopen zaterdag schreef ik dat Gazet van Antwerpen de uitspraken van André Gantman over de stadsdichter had opgeklopt, in de hoop dat de tegenstanders van de N-VA zouden reageren, wat dan weer voor ruzie en dus nieuws zou zorgen.
Uitgerekend diezelfde dag zette De Standaard op haar voorpagina: ‘Geen homo-T-shirt achter loket. Bart De Wever opent debat’ – waarmee de krant enkele zinnen uit een lang interview naar het middelpunt van het debat katapulteerde, met ruzie, en dus nieuws, tot gevolg. ( ) ( )
Ik vind het debat over de neutraliteit van de overheidsdiensten zelf belangrijk. Ik onderschrijf dus de redenering dat het om een relevante context gaat, die een uitspraak nieuwswaarde geeft.
Toch was en ben ik niet blij met de keuze om hier de weekendkrant mee te openen. ( ). Zelfs als ik geloof, en dat doe ik, dat het Bart De Wever ging om publieke uiting van homoseksualiteit als dusdanig (en dus niet om een gepolitiseerde versie ervan), ben ik er niet van overtuigd dat hij daarmee verder gaat dan de bestaande richtlijn. Die is heel breed, vermeldt zoals gezegd ook hiv-speldjes en clubkleuren, en eindigt in ‘enz…’. Het is waar dat het vorige college nooit over regenboog-T-shirts heeft gesproken, maar het werd ook nooit uitgesloten. ( ) ( )
De permanente verontwaardiging put ons uit. De natuur van het nieuws is om aandacht te besteden aan wat de aandacht trekt, dat weet ik. En nieuws creëert nieuws. Maar het zou zo’n deugd doen als er eens iemand heel hard op de rem ging staan.

REACTIES:
Op 06 februari 2013, zei Jerry Mager:
“Permanente verontwaardiging” vind ik mooi! Dus s.v.p. T-shirts met daarop: Permanently Pissed! Bekijk het ook eens zo: als je homo “bent” (je draagt dan zo’n baadje) dan ben je in theorie meteen een heleboel andere dingen NIET, zoals bijvoorbeeld: gecertificeerd muslim (whatever that may be) of geaccrediteerd katholiek vanwege de Heilige Stoel (idem dito). Dus dat is discriminerend op een voor sommigen/velen positieve manier. Zou BDW misschien dáár tegen zijn? Moeten er voor hem wellicht juist méér muzelmensen achter de loketten – als ze maar geen kromzwaarden ostentatief als briefopener gebruiken en niet (ingeval van mannen) hun voorhuid in een flacon op sterk-water-met-een-kleurtje-en-een geurtje, ingelijst en met een halogeen spotje erop, op de desk hebben staan. Wat een dolle pret om die onuitputtelijke veelheid aan mogelijkheden uit te proberen. We zijn nog lang niet klaar. Wat is Nederland toch saai! Iemand als BDW zorgt tenminste voor vertier, vermaak en jolijt.

Op 06 februari 2013, zei Peter W.:
Jerry, hier ga je toch iets teveel freewheelen. Ik heb het interview met BDW nog eens nagelezen en denk te weten wat de man precies bedoelt. De gemeenschap is voor hem de maat der dingen. Dat is een zeer fuzzy notie. Als rechtenstudenten konden we uren oeverloos ouwehoeren over het concept ‘goede zeden’. Het was de tijd dat de allereerste monokini’s werden gespot aan onze kust. Toen werden mooie stukjes gepleegd over de grenzen van de ‘openbare zedenschennis’. Als je die vandaag, anno 2013 terug leest, dan kom je niet bij van het lachen. Wat stelden we ons toen aan! Ik ben ervan overtuigd dat het met die T-shirts, pins en die hoofddoeken net zo zal vergaan. Alleen moet zoiets spontaan doordringen. Zonder druk van bovenaf en vooral zonder paternalisme vanwege (linkse) wereldverbeteraars. Het interview met BDW ging ook over ideologie in het algemeen. En die neutraliteitspolitiek was daar een voorbeeld van. Een treffend voorbeeld, zo blijkt achteraf.

Op 06 februari 2013, zei Jerry Mager:
@ Peter, je hebt wel een beetje gelijk met dat freewheelen, want de zon schijnt hier nu volop en ik zat even in gedachten op een Antwerps terrasje een bolleke te doen. Vandaar mijn joligheid. Natuurlijk gaat het bijna altijd over wat ons ten diepste beroert en raakt – oeps, ik denk plots aan monokini’s kussen-zonder-spot, want Freud ligt naast me en dus lees ik je reactie navenant dienovereenkomstig – en uit en in de krochten en kerkers van ons onbewuste welt en woelt. In ieder geval is BDW bijna altijd de moeite van een exegese waard. We zouden die persoon eens moeten mogen leasen, om Nederland wat op te porren en de ingedutte geesten uit de muffe flessen te laten!

Op 06 februari 2013, zei Linda V.:
Mr De Wever zegt in het interview:’Vandaag moeten de productieven tot oktober werken voor de niet-productieven. Wie brengt dat geld op? Mensen die toegevoegde waarde creëren. Wie consumeert dat geld? De niet-productieven, maar die zijn electoraal zo belangrijk geworden dat ze het staatsbestel continueren.’ Die uitspraak is eigenlijk nog straffer dan de 47% van Mitt Romney want dat betekent dat de uitkeringstrekkers in de meerderheid zijn en zo de staat gijzelen. Waar was de ‘kritische’ journalist mee bezig want dat van die maand oktober is een grove leugen en het was niet de eerste keer dat hij uit de duim werd gezogen? Maar ja wanneer De Wever het zegt zal het wel waar zijn zeker? Of mocht hij zijn eigen vragen en antwoorden verzinnen? Ook hier geen sprake van een tegensprekelijk debat dus? Een geval van interview met de automatische piloot en alleen belust op een straffe quote voor de zaterdagse krantenkop.

Op 06 februari 2013, zei Jerry Mager:
@ Linda, waarom gebruikt u in hemelsnaam: “gijzelen” ? Ik lees iets heel anders. Meneer De Wever is democraat in hart en nieren (vermoed ik althans en neem ik graag aan) dus als hij zegt dat niet-productieven (= zij die geen toegevoegde waarde creëren) het staatsbestel continueren dan spreekt BDW zichzelf in één zin tegen, is het niet? Want de continuïteit van het staatsbestel – waarin ook BDW volop meedraait – borgen, is me daar toch een Toegevoegde Waarde van de Eerste Orde en van Jewelste, zou ik menen. Die mensen hebben daar een productieve dagtaak-en-meer aan! Geen tijd voor een lunchpauze. Zeker met loslopende politiekers als BDW! Veel journalisten lijken helaas de vaardigheid niet meer te verstaan om uitspraken van politiekers – die meestal ‘framend’ bedoeld zijn – te reframen op een creatieve manier die politieke en democratische toegevoegde waarde genereert. Bovendien: Bart De Wever is geen mister Romney en België niet de USA. Waar we heel blij mee kunnen zijn, vind ik.